Η προσβαλλόμενη απόφαση του ασκούντος καθήκοντα Συντονιστή της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου με την οποία επιβλήθηκε στους εκκαλούντες, μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του οικείου ιδρύματος διοικητικό χρηματικό πρόστιμο, βάσει του άρθρου 71 παρ. 2 του ν. 4182/2013,  για παραβάσεις των σχετικών με τη λειτουργία του ιδρύματος νομοθετημάτων (α.ν. 2039/1939 και 4182/2013), δεν αποτελεί πράξη καταλογισμού για έλλειμμα ή ζημία, η οποία προβλέπεται σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων  32 και 102 παρ. 3  του α.ν. 2039/1939 καθώς και 31 παρ. 4 και 5 και 60 παρ.3 του ν. 4182/2013, δεν υπόκειται στο ένδικο βοήθημα της έφεσης ενώπιον του Ελεγκτικού Συνεδρίου σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 1 περιπτ. λ του ν. 4129/2013 και 8 παρ.2 περιπτ. γ του ν. 4820/2021 αλλά δημιουργεί διοικητική διαφορά ουσίας, σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 66 παρ. 1 του ν. 4055/2012, η οποία υπάγεται στη δικαιοδοσία του κατά τόπο αρμοδίου Διοικητικού Πρωτοδικείου. Παραπομπή στο αρμόδιο Διοικητικό Πρωτοδικείο .

Κατηγορία:

Κατεβάστε το αρχείο

Αγωγή συνταξιούχου πρώην ιατρού του Ε.Σ.Υ. για διαφορές συντάξεων, που θα λάμβανε κατά τα έτη 2014-2016, εάν δεν μειωνόταν η σύνταξή του κατ’ εφαρμογή των διατάξεων της περίπτωσης 27 της υποπαρ. Γ.1 της παρ. Γ του άρθρου πρώτου του ν. 4093/2012 πλέον διαφοράς επιδόματος εξομάλυνσης για το ίδιο χρονικό διάστημα, δοθέντος ότι σύμφωνα με όσα έγιναν δεκτά με την 7412/2015 απόφαση της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου, η αναπροσαρμογή της σύνταξης του ενάγοντος, με βάση τις ανωτέρω διατάξεις, αντίκειται σε υπέρτερης τυπικής ισχύος κανόνες. Νόμω βάσιμη η αξίωση από 1.1.2014 έως και 12.11.2014. Απορριπτέα η αγωγή για το χρονικό διάστημα από 13.11.2014 έως 11.5.2016 (υπαγωγή στον ν. 4387/2016), διότι μετά τον ν. 4575/2018 και την κατ’ εξουσιοδότηση των διατάξεων του άρθρου 15 αυτού εκδοθείσα 170285/0092/5.12.2018 Κ.Υ.Α., δεν υφίσταται παράνομη πράξη του Ελληνικού Δημοσίου που να δημιουργεί δικαίωμα αποζημίωσης των συνταξιούχων ιατρών του ΕΣΥ ειδικώς για το διάστημα αυτό, για το οποίο με την προαναφερθείσα Κ.Υ.Α. ρυθμίστηκε κατά τρόπο δεσμευτικό η ικανοποίηση όλων των σχετικών αξιώσεων και έγινε εφάπαξ καταβολή των δικαιούμενων διαφορών. Στο πλαίσιο της κατά τα ανωτέρω ρύθμισης και εν όψει του ότι η αξίωση για την καταβολή τόκων επιδικίας προϋποθέτει, ένεκα της παρεπόμενης φύσης της, την ύπαρξη κύριας οφειλής, δεν οφείλονται και άρα δεν συνυπολογίζονται τόκοι επί του ως άνω καταβληθέντος ποσού. Νόμω αβάσιμη η αγωγή και για το διάστημα από 12.5.2016 και εφεξής, δοθέντος ότι οι σχετικές αξιώσεις δεν δύνανται να εξικνούνται σε χρόνο μεταγενέστερο της έναρξης ισχύος του ν. 4387/2016, με τον οποίο (σύμφωνα με τη 1975/2021 απόφαση της Ολομέλειας) συντελείται εφεξής νέα πρωτογενής ρύθμιση ως προς τον υπολογισμό των συντάξεων, σύμφωνα με την οποία ενσωματώνεται, ως αριθμητικό μέγεθος, το ύψος στο οποίο αυτές ανέρχονταν κατά την 31.12.2014. Οι επίδικες αξιώσεις υπόκεινται σε πενταετή παραγραφή, αφού δεν αφορούν απλώς στην εκτέλεση και πληρωμή ήδη κανονισθείσας σύνταξης, αλλά σε αναπροσαρμογή και επανακαθορισμό της κανονισθείσας μηνιαίας σύνταξης, μετά από την έκδοση σχετικής πράξης με βάση τις ανωτέρω διατάξεις.

Κατηγορία:
• Συνταξιοδοτικές διαφορές
• Πολιτικοί συνταξιούχοι

Κατεβάστε το αρχείο

Άρση, σύμφωνα με τις διατάξεις των παρ. 1 και 2 του άρθρου 337 του ν. 4700/2020, της αμφισβήτησης μεταξύ Ζ΄ και Ε΄ Κλιμακίου του Ελεγκτικού Συνεδρίου, αναφορικά με την έννοια των διατάξεων των άρθρων 2 και 19 του ν. 4413/2016. Παραχώρηση υπηρεσιών λειτουργίας λιμένος και του δικαιώματος χρήσης, λειτουργίας, διαχείρισης και εκμετάλλευσης της μαρίνας αυτού. Κατόπιν αντικειμενικής εκτίμησης και θεώρησης του συνόλου των ουσιωδών στοιχείων της επίδικης σύμβασης, η Ολομέλεια έκρινε ότι αυτή συνιστά μεικτή σύμβαση παραχώρησης, η οποία έχει ως αντικείμενο τόσο έργα όσο και υπηρεσίες, με βάση δε το κύριο αντικείμενό της, προέχων είναι ο χαρακτήρας της ως σύμβασης για την παραχώρηση των υπηρεσιών λειτουργίας, διαχείρισης και εκμετάλλευσης της ήδη κατασκευασθείσας μαρίνας. Ειδικότερα έκρινε ότι: α) Η ανάγκη εκτέλεσης πρόσθετων εργασιών, καθώς και η κατασκευή ορισμένων εγκαταστάσεων ιδίως επί της χερσαίας ζώνης, οι οποίες είναι απαραίτητες για την αδειοδότηση και λειτουργία της μαρίνας, δεν αναιρούν το χαρακτήρα τους ως μέσου (εμπροσθοβαρής υποχρέωση) για την εξυπηρέτηση του κυρίου αντικειμένου της παραχώρησης, το οποίο συνίσταται στη χρήση, λειτουργία, διαχείριση και εκμετάλλευση της μαρίνας για χρονικό διάστημα 40 ετών. β) Πέραν των απαιτήσεων συντήρησης καθ’ όλη τη διάρκεια της παραχώρησης, ουδεμία άλλη συμβατική υποχρέωση προβλέπεται σε σχέση με την εκτέλεση τεχνικών έργων, τυχόν δε πρόσθετες επενδύσεις σε τεχνικές υποδομές δεν αποτελούν υποχρέωση, αλλά μόνο δικαίωμα του παραχωρησιούχου, συνιστούν δε μελλοντικό και αβέβαιο γεγονός, το οποίο δεν αξιολογήθηκε από την αναθέτουσα αρχή κατά το στάδιο υποβολής των προσφορών. γ) Τα τεθέντα κριτήρια τεχνικής ικανότητας σχετίζονται με την προηγούμενη εμπειρία στην παροχή υπηρεσιών διαχείρισης μαρίνας και όχι στην κατασκευή δημόσιων (λιμενικών) έργων. δ) Οι πληρωμές από τον  παραχωρησιούχο -ο οποίος αναλαμβάνει πλήρως τον σχετιζόμενο με τη διαχείριση των υπηρεσιών επιχειρηματικό κίνδυνο- προς την αναθέτουσα αρχή συναρτώνται με τα ετήσια πραγματικά έσοδά του από τη διαχείριση και εκμετάλλευση της μαρίνας κατά τη διάρκεια της περιόδου παραχώρησης. ε) Και από την οικονομική αξία των επιμέρους παροχών (εργασίες/υπηρεσίες), προκύπτει ότι προέχων είναι ο χαρακτήρας της παραχώρησης των υπηρεσιών λειτουργίας και διαχείρισης της μαρίνας. Διατάξεις: άρθρα 2 και 19 του ν. 4413/2016, άρθρο 337 παρ. 1 και 2 του ν. 4700/2020.

Κατηγορία:
• Προσυμβατικός έλεγχος
• Υπηρεσίες

Κατεβάστε το αρχείο

Δημοσιονομική διόρθωση σε βάρος Ειδικού Λογαριασμού Κονδυλίων και Έρευνας ως δικαιούχου για την υλοποίηση συγχρηματοδοτούμενου από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης ερευνητικού έργου. Έλεγχος της συνδρομής των προϋποθέσεων διάπραξης παρατυπίας εκ μέρους του ΕΛΚΕ, ως έρεισμα για την επιβολή δημοσιονομικής διόρθωσης.  

Κατηγορία:
• Δημοσιονομική Ευθύνη
• Δημοσιονομικές διορθώσεις

Κατεβάστε το αρχείο

Δημοσιονομική διόρθωση και καταλογισμός σε βάρος Συνεταιρισμού. Παραμερίζεται ο εθνικός κανόνας δικαίου, λόγω αδυναμίας της σύμφωνης με το ενωσιακό δίκαιο ερμηνείας αυτού. Εφαρμογή του ενωσιακού δικαίου ως προς την εκκίνηση της προθεσμίας παραγραφής για παραβάσεις με διαρκή χαρακτήρα. Χρονικό σημείο εκκίνησης της παραγραφής είναι η παύση της παρατυπίας και όχι η διαπίστωση αυτής.  Μειοψηφία.
Συνεταιρισμός σε βάρος του οποίου επιβλήθηκε δημοσιονομική διόρθωση για διαρκείς παρατυπίες που αφορούν την τήρηση των μακροχρόνιων επί πενταετία δεσμεύσεών του από την ένταξή του στο πρόγραμμα. 
Εφαρμογή του ενωσιακού κανόνα περί εκκίνησης της προθεσμίας παραγραφής από την παύση των διαρκών παρατυπιών και όχι από την διαπίστωση αυτών. Αδύνατη η εφαρμογή του εθνικού κανόνα, με σύμφωνη κατά το ενωσιακό δίκαιο ερμηνεία,  περί εκκίνησης της προθεσμίας παραγραφής από την διαπίστωση της παρατυπίας, καθώς καταλήγει σε  contralegem ερμηνεία. Ο κανονισμός προβλέπει τα οκτώ έτη ως τον διπλάσιο απώτατο χρόνο περί παραγραφής της δίωξης, από την παύση της παρατυπίας. Στην υπό κρίση περίπτωση  ο καταλογισμός έγινε εννέα έτη μετά τη λήξη του χρόνου τήρησης των δεσμεύσεων. Η έναρξη της προθεσμίας παραγραφής εκκίνησε από την επομένη της ημερομηνίας αυτής και συμπληρώθηκε στο διπλάσιο του προβλεπόμενου από τον Κανονισμό χρόνου παραγραφής, ήτοι μετά την πάροδο 8 ετών.  Μη νόμιμος ο καταλογισμός. Μειοψηφία. Δεν υφίσταται αντίθεση μεταξύ του ενωσιακού και του εθνικού κανόνα, καθώς η εθνική ρύθμιση προβλέπει επιφύλαξη υπέρ του κοινοτικού δικαίου ως προς την έναρξη της παραγραφής. Κατά τον Κανονισμό, εφαρμόζεται η μεγαλύτερη εθνική προθεσμία, εάν υπάρχει, επομένως είναι νόμιμος ο καταλογισμός εντός της δεκαετίας από την λήξη της τήρησης των δεσμεύσεων.  

Κατηγορία:
• Δημοσιονομική Ευθύνη
• Δημοσιονομικές διορθώσεις

Κατεβάστε το αρχείο

Καταλογισμός ιατρού χειρουργού για την αποκατάσταση κατ’ αναγωγή έμμεσης θετικής ζημίας που φέρεται ότι προξένησε στο νοσοκομείο από βαρεία αμέλεια κατά την εκτέλεση των υπηρεσιακών, ιατρικών του καθηκόντων. Στη συγκεκριμένη υπόθεση ασθενής προσήλθε σε νοσοκομείο παραπονούμενος για ιδιαίτερο άλγος στην κοιλιακή χώρα. Κατόπιν υπεβλήθη σε χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης χολυδόχου κύστεως. Μετά την ολοκλήρωση της επέμβασης ο ασθενής παρουσίασε επιπλοκές οι οποίες προκλήθηκαν λόγω εσφαλμένης εκτίμησης από τον θεράποντα ιατρό της κατάστασης της υγείας του και της φαρμακευτικής αγωγής που ήδη λάμβανε, παρά το γεγονός ότι τα στοιχεία αυτά γνωστοποιήθηκαν σε αυτόν, και λόγω πλημμελούς εκτέλεσης του χειρουργείου. Στη συνέχεια, λόγω της μη ανταπόκρισης του ασθενούς στην εφαρμοζόμενη θεραπεία, αυτός διακομίστηκε σε κεντρικό νοσοκομείο όπου αντιμετωπίστηκαν οι επιπλοκές. Κατόπιν, ο ασθενής άσκησε αγωγή εναντίον του νοσοκομείου και το αρμόδιο Δικαστήριο διέταξε διενέργεια πραγματογνωμοσύνης το πόρισμα της οποίας κατέδειξε ότι οι επιπλοκές της υγείας του ασθενούς προκλήθηκαν εξ’ ολοκλήρου λόγω της πλημμελούς άσκησης των καθηκόντων του θεράποντος ιατρού. Μετά την επιδίκαση της αποζημίωσης στον ασθενή από τα αρμόδια Διοικητικά Δικαστήρια και την πληρωμή αυτής, ο Γενικός Επίτροπος της Επικρατείας στο Ελεγκτικό Συνέδριο άσκησε Αίτηση Καταλογισμού εναντίον του ιατρού. Το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι υφίσταται αιτιώδης συνάφεια μεταξύ των ενεργειών του ιατρού και της επελθούσας διαταραχής της υγείας του ασθενούς, ενώ, περαιτέρω, κρίθηκε ότι ο ιατρός επέδειξε βαρεία αμέλεια κατά την άσκηση των ιατρικών του καθηκόντων, καθώς δεν εκτέλεσε de lege artis τη χειρουργική επέμβαση, ενώ, και το σύνολο του χειρισμού του συγκεκριμένου ιατρικού περιστατικού έτυχε αντιμετώπισης που παρουσίαζε ασυνήθιστη απόκλιση από αυτόν που θα επεδείκνυε ο μέσος συνετός ιατρός της οικείας κατηγορίας. Ο καταλογισμός προσδιορίστηκε στο σύνολο της έμμεσης θετικής ζημίας του νοσοκομείου λόγω της οικονομικής κατάστασης του ιατρού και του βαθμού πταίσματος του, ο οποίος εξικνούται μέχρι του βαθμού της βαρείας αμέλειας.

Κατηγορία:
• Δημοσιονομική Ευθύνη
• Αστική ευθύνη

Κατεβάστε το αρχείο

Η διάταξη του άρθρου 242 παρ. 1 του ν. 3463/2006 (Α΄ 114) δεν τυγχάνει εφαρμογής επί των δημοτικών νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου με την επωνυμία «Σχολικές Επιτροπές», τα οποία λειτουργούσαν μέχρι τις 29.6.2024, και όσων εξ αυτών εξακολουθούν να λειτουργούν από 30.6.2024 και εξής, δυνάμει του άρθρου 28 παρ. 5 του ν. 5056/2023, μη νομίμως δε λαμβάνεται απόφαση περί καταβολής εξόδων παράστασης στους προέδρους και αντιπροέδρους διοικητικών συμβουλίων των εν λόγω επιτροπών. Συνεπώς, δεν διέπονται από τις διατάξεις των άρθρων 239 έως 242 του ΚΔΚ, που αφορούν στα λοιπά δημοτικά νομικά πρόσωπα, αλλά αποκλειστικά από αυτές των άρθρων 5 του ν. 1894/1990 και 243 του ΚΔΚ, σε συνδυασμό με αυτές των άρθρων 103 του ν. 3852/2010 και ήδη 27, 28, 30 και 31 του ν. 5056/2023. Ειδικότερα δε, το ανωτέρω άρθρο δεν τυγχάνει εφαρμογής στην περίπτωση των σχολικών επιτροπών, καθώς αυτές διέπονται αποκλειστικά από τις ανωτέρω διατάξεις, οι οποίες, αφενός μεν δεν παραπέμπουν στο άρθρο αυτό, αφετέρου δε ουδόλως προβλέπουν την καταβολή εξόδων παράστασης στα ανωτέρω πρόσωπα. Αποτελούν ιδιαίτερη κατηγορία δημοτικών νομικών προσώπων, η οποία διέπεται από ειδικό ρυθμιστικό πλαίσιο, αυτοτελές σε σχέση με αυτό που εφαρμόζεται για τα λοιπά δημοτικά νομικά πρόσωπα, ενόψει δε της ειδικότητάς του, για όσα θέματα δεν ορίζονται σε αυτό, δεν δύναται να εφαρμοστεί (ούτε αναλογικά) το γενικό πλαίσιο που διέπει τα δημοτικά νομικά πρόσωπα, άνευ σαφούς πρόβλεψης ή ρητής παραπομπής σε σχετική διάταξη του πλαισίου αυτού, σε κάθε δε περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η καταβολή εξόδων παράστασης συνέχεται αναγκαίως με την εύρυθμη λειτουργία των οργάνων τους (διοικητικού συμβουλίου), ώστε να θεωρείται συμπληρωματικώς εφαρμοστέα και η διάταξη του άρθρου 242 παρ. 1 του ΚΔΚ, προς πλήρωση υποτιθέμενου ρυθμιστικού κενού στις διατάξεις του άρθρου 243 του ίδιου Κώδικα. Μειοψηφία: Με ρητή πρόβλεψη του άρθρου 243 του ν. 3463/2006, οι Σχολικές Επιτροπές διέπονται τόσο από τις διατάξεις του άρθρου 5 του ν. 1894/1990 όσο και από τις διατάξεις του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων.

Κατηγορία:
• Δημοσιονομική Ευθύνη
• Αχρεωστήτως λαβόντες

Κατεβάστε το αρχείο

​Αναίρεση. Ακυρότητα παράστασης δικηγόρου παρ’ Εφέταις στην Ολομέλεια. Ερμηνεία δικονομικών κανόνων. Προθεσμία άσκησης αίτησης αναίρεσης. Ακυρότητα επίδοσης αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης. Για τη συνταξιοδότηση των υπαλλήλων της Βουλής που θεμελιώνουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα μέχρι 31.12.2010 και εξέρχονται της υπηρεσίας πριν από την έναρξη εφαρμογής του ν. 4111/2013 (1.1.2013), εφαρμόζεται το ισχύον έως τις 21.7.2010 (ημερομηνία έναρξης ισχύος του άρθρου 15 παρ. 2 του ν. 3865/2010) συνταξιοδοτικό καθεστώς που καθορίζεται από τις συνταξιοδοτικές διατάξεις του Κανονισμού της Βουλής και τις διατάξεις στις οποίες αυτός παραπέμπει. Για τον υπολογισμό του συντάξιμου μισθού των υπαλλήλων αυτών, λαμβάνονται υπόψη, πλην άλλων, κατ’ εφαρμογή των διατάξεων της παρ. 2α του άρθρου 1 του ν. 4024/2011, οι συντάξιμες αποδοχές τους, όπως αυτές είχαν διαμορφωθεί στις 31.10.2011. Τούτο διότι, μετά την ενσωμάτωση, με την παρ. 1 του άρθρου 8 της 11559/7627/2011 απόφασης της Βουλής, που ισχύει από 1.11.2011, των διατάξεων της παρ. 2α του άρθρου 1 του ν. 4024/2011 στην παρ. 4 του άρθρου 94 (πρώην 88) του Κανονισμού της Βουλής που ρυθμίζει τον βασικό μισθό, που ως μέγεθος συγκαθορίζει τις αποδοχές που λαμβάνονται υπόψη για τον υπολογισμό της σύνταξης, οι διατάξεις αυτές κατέστησαν εφαρμοστέες για όλους τους υπαλλήλους που αποχωρούν μετά την ημερομηνία αυτή, ανεξαρτήτως του χρόνου θεμελίωσης του συνταξιοδοτικού δικαιώματός τους, ήτοι και για εκείνους που θεμελίωσαν συνταξιοδοτικό δικαίωμα μέχρι 31.12.2010. Επί των αποδοχών αυτών της 31.10.2011 -και όχι επί των αυξημένων αποδοχών που ελάμβαναν βάσει του νέου μισθολογίου κατά τον τελευταίο πριν από την αποχώρησή τους μήνα- θα εφαρμοστεί η ως άνω προσαύξηση κατά 15% του άρθρου 88 παρ. 4 (ήδη άρθρου 94) του Κανονισμού της Βουλής, κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στις διατάξεις αυτές. Η εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 1 παρ. 2α του ν. 4024/2011 δεν αντιβαίνει στις προστατευτικές για την περιουσία της ήδη αναιρεσείουσας διατάξεις του άρθρου 17 του Συντάγματος και του άρθρου 1 του πρώτου Προσθέτου πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ ή στις αρχές της αναλογικότητας και της προστατευόμενης εμπιστοσύνης. Απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης.
Διατάξεις: άρθρα 88 (ήδη 94) και 115 (ήδη 121) του Κανονισμού της Βουλής, άρθρο 15 παρ. 2 του ν. 3865/2010, άρθρο 1 παρ. 2α του ν. 4024/2011, άρθρο 1 παρ. 1 του ν. 4111/2013

Κατηγορία:
• Συνταξιοδοτικές διαφορές
• Πολιτικοί συνταξιούχοι

Κατεβάστε το αρχείο

​Αναίρεση. Ακυρότητα παράστασης δικηγόρου παρ’ Εφέταις στην Ολομέλεια. Ερμηνεία δικονομικών κανόνων. Προθεσμία άσκησης αίτησης αναίρεσης. Ακυρότητα επίδοσης αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης. Για τη συνταξιοδότηση των υπαλλήλων της Βουλής που θεμελιώνουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα μέχρι 31.12.2010 και εξέρχονται της υπηρεσίας πριν από την έναρξη εφαρμογής του ν. 4111/2013 (1.1.2013), εφαρμόζεται το ισχύον έως τις 21.7.2010 (ημερομηνία έναρξης ισχύος του άρθρου 15 παρ. 2 του ν. 3865/2010) συνταξιοδοτικό καθεστώς που καθορίζεται από τις συνταξιοδοτικές διατάξεις του Κανονισμού της Βουλής και τις διατάξεις στις οποίες αυτός παραπέμπει. Για τον υπολογισμό του συντάξιμου μισθού των υπαλλήλων αυτών, λαμβάνονται υπόψη, πλην άλλων, κατ’ εφαρμογή των διατάξεων της παρ. 2α του άρθρου 1 του ν. 4024/2011, οι συντάξιμες αποδοχές τους, όπως αυτές είχαν διαμορφωθεί στις 31.10.2011. Τούτο διότι, μετά την ενσωμάτωση, με την παρ. 1 του άρθρου 8 της 11559/7627/2011 απόφασης της Βουλής, που ισχύει από 1.11.2011, των διατάξεων της παρ. 2α του άρθρου 1 του ν. 4024/2011 στην παρ. 4 του άρθρου 94 (πρώην 88) του Κανονισμού της Βουλής που ρυθμίζει τον βασικό μισθό, που ως μέγεθος συγκαθορίζει τις αποδοχές που λαμβάνονται υπόψη για τον υπολογισμό της σύνταξης, οι διατάξεις αυτές κατέστησαν εφαρμοστέες για όλους τους υπαλλήλους που αποχωρούν μετά την ημερομηνία αυτή, ανεξαρτήτως του χρόνου θεμελίωσης του συνταξιοδοτικού δικαιώματός τους, ήτοι και για εκείνους που θεμελίωσαν συνταξιοδοτικό δικαίωμα μέχρι 31.12.2010. Επί των αποδοχών αυτών της 31.10.2011 -και όχι επί των αυξημένων αποδοχών που ελάμβαναν βάσει του νέου μισθολογίου κατά τον τελευταίο πριν από την αποχώρησή τους μήνα- θα εφαρμοστεί η ως άνω προσαύξηση κατά 15% του άρθρου 88 παρ. 4 (ήδη άρθρου 94) του Κανονισμού της Βουλής, κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στις διατάξεις αυτές. Η εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 1 παρ. 2α του ν. 4024/2011 δεν αντιβαίνει στις προστατευτικές για την περιουσία της ήδη αναιρεσείουσας διατάξεις του άρθρου 17 του Συντάγματος και του άρθρου 1 του πρώτου Προσθέτου πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ ή στις αρχές της αναλογικότητας και της προστατευόμενης εμπιστοσύνης. Απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης.
Διατάξεις: άρθρα 88 (ήδη 94) και 115 (ήδη 121) του Κανονισμού της Βουλής, άρθρο 15 παρ. 2 του ν. 3865/2010, άρθρο 1 παρ. 2α του ν. 4024/2011, άρθρο 1 παρ. 1 του ν. 4111/2013

Κατηγορία:
• Συνταξιοδοτικές διαφορές

Κατεβάστε το αρχείο

Προσφυγές ανάκλησης. Προϋποθέσεις θεμελίωσης εννόμου συμφέροντος παρεμβαίνοντος. Κριτήρια τεχνικής και επαγγελματικής ικανότητας των υποψηφίων. Τυχόν περιορισμοί ως προς την πρόσβαση των οικονομικών φορέων στον διαγωνισμό πρέπει να δικαιολογούνται από επιτακτικό λόγο δημοσίου συμφέροντος και να αποδεικνύεται ότι ο σκοπός, για τον οποίο θεσπίστηκαν, δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί εξίσου αποτελεσματικά με λιγότερο περιοριστικούς για την ανάπτυξη του ανταγωνισμού όρους. Ορθώς με την προσβαλλομένη έγινε δεκτό ότι η απαίτηση του άρθρου 2.2.6.1 της διακήρυξης η τεχνική και επαγγελματική ικανότητα των υποψηφίων αναδόχων να κρίνεται βάσει της προσκόμισης από αυτούς έξι εκτελεσθεισών εντός χρονικού διαστήματος έξι και πλέον ετών συμβάσεων, αθροιστικού ποσού τουλάχιστον στο ήμισυ της προϋπολογισθείσας δαπάνης, κάθε μία εκ των οποίων να περιλαμβάνει την προμήθεια και διανομή τουλάχιστον δύο ή έξι, κατά περίπτωση, εκ των περιγραφόμενων συναφών ειδών, σε τουλάχιστον τρεις χιλιάδες ωφελούμενους και σε ποσοστό τουλάχιστον 25% σε αξία ή ποσότητα των αντίστοιχων ειδών της ελεγχόμενης συμφωνίας-πλαίσιο, είναι υπέρμετρα περιοριστική. Κρίση ότι με το επίμαχο άρθρο της διακήρυξης εγκαθιδρύεται ένα σχήμα απόδειξης της απαιτούμενης εμπειρίας που είναι δυσανάλογα περιοριστικό, χωρίς να αποδεικνύεται η αναγκαιότητα θέσπισης αυτού από τα έγγραφα της σύμβασης ούτε, όμως, και από το περιεχόμενο των ένδικων προσφυγών. Εξάλλου, η διεύρυνση του αντικειμένου της ελεγχόμενης συμφωνίας-πλαίσιο δεν τυγχάνει ποιοτικώς και ποσοτικώς τόσο ουσιώδης ώστε να δικαιολογεί τη διαφοροποίηση προς το αυστηρότερο στα κριτήρια επιλογής. Άλλωστε, η προσφυγή των υποψηφίων αναδόχων στις ικανότητες τρίτων ουδόλως δύναται να θεραπεύσει τη δυσαναλογία του τεθέντος κριτηρίου, καθώς αυτή κρίνεται αυτοτελώς και όχι σε συνάρτηση με το ότι η διακήρυξη προβλέπει τη στήριξη στις ικανότητες τρίτων. Ούτε ασκεί οποιαδήποτε επιρροή η εμπλοκή των διαχειριστικών αρχών ή των ενδιάμεσων φορέων διαχείρισης, καθώς ο έλεγχος αυτών δεν υποκαθιστά την ελεγκτική αρμοδιότητα των δικαιοδοτικών οργάνων. Απορρίπτει τις συνεκδικαζόμενες προσφυγές και την υπέρ της πρώτης προσφυγής ασκηθείσα παρέμβαση. Δεν ανακαλεί την 22/2025 πράξη του ΣΤ΄ Κλιμακίου.

Κατηγορία:
• Προσυμβατικός έλεγχος
• Προμήθειες

Κατεβάστε το αρχείο